شاخصی که درباره تناسب تعداد خانوارها با تعداد واحدهای مسکونی موجود، طرح میشود "شاخص تراکم خانوار در واحد مسکونی" است. این شاخص از نسبت تعداد کل خانوارهای موجود بر تعداد کل موجودی مسکن در حال استفاده، به دست می آید.
ساختار جمعیتی را می توان یکی از مهم ترین عوامل تأثیرگذار بر قیمت مسکن دانست. تقاضا برای خرید مسکن به دو بخش کلی قابل تقسیم است: تقاضای مصرفی و تقاضای سرمایه ای. عواملی مانند افزایش جمعیت، مهاجرت از اقتصادهای کوچک به بزرگ (روستا به شهرهای کوچک و شهرهای کوچک به ...
هر یک از کالاها و خدمات مصرفی، سهمی از بودجه خانوار را به خود اختصاص می دهند. گروه مسکن با دارا بودن سهم حدودا یک سومی از هزینه های خانوار در ایران، بیشترین سهم را به خود اختصاص داده است که بیانگر نقش قابل ملاحظه آن در بودجه خانوار است.
نگاهی به روند قیمت یک متر مربع واحد مسکونی در شهرهای مختلف کشور، حاکی از اختلاف معنادار میان آن ها است. بر این اساس، در حالی که طی دوره ۱۳۷۱تا ۱۳۹۴شهرهایی چون ارومیه، اراک و همدان با افزایش۱۱۰برابری در قیمت مسکن، مواجه بوده اند، شهرهایی چون کرمان، قزوین، یزد، اردبیل، ...
هر چه شاخص دسترسی به مسکن بیشتر باشد، دسترسی خانوار به مسکن را محدودتر می کند. براین اساس، روند افزایشی این شاخص را می توان یکی از شاخص های ناکارآمدی بازار مسکن تلقی نمود.
طبق تعريف هبیتات (برنامه اسکان بشر ملل متحد در ایران unhabitat.org)، مسکن مناسب، تنها به معنای چهار دیواری مسقف بالای سر خانوار نیست بلکه مفاهيم آسایش، امنیت، استحکام، روشنایی، تهویه، آب رسانی، محیط زیست انرژی، حمل و نقل، بهداشت، آموزش، دفع زباله، دسترسی به شغل و در آن نهفته است ...
